Καλοκαίρι με πιο ανάλαφρο εαυτό. Γίνεται;

Ίσως περισσότερο από κάθε άλλη, το καλοκαίρι είναι η εποχή της απόλαυσης. Η εποχή της μεγάλης “άδειας”.

Εντός και εκτός εισαγωγικών.

Της άδειας που παίρνουμε από την δουλειά και της άδειας που δίνουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας να ευχαριστηθεί την ζωή, να είναι αυτό που είναι, έτσι απλά, με ένα μαγιό και ένα καπέλο.

Πως μπορώ να είμαι απλά αυτό που είμαι όταν καραδοκούν οι προσδοκίες; Τα αιτήματα των κοντινών προσώπων που πολλές φορές βαραίνουν σαν απαιτήσεις; Τα σχόλια των τρίτων που ακούγονται σαν ετυμηγορία σε δικαστήριο;

Πως μπορώ να είμαι απλά αυτό που είμαι όταν τον περισσότερο καιρό είμαι αποσυνδεδεμέν@ από τον εαυτό μου, προσπαθώντας να ανταπεξέλθω στις συνθήκες; Όταν καταλήγω να μην ξέρω τι πραγματικά θέλω; Όταν συνεχώς κάνω πράγματα γιατί “έτσι οφείλει να γίνει” και έχω ξεχάσει πια τι είναι αυτό που μου φέρνει ευχαρίστηση;

Όταν ζω μια ζωή στο “πρέπει”, αρκούν 5 μέρες ή αν υπάρχει τύχη 15 για να συναντήσω την ζωή στο “είμαι”, στο “επιθυμώ”, στο “υπάρχω”; Την πραγματικά δική μου ζωή. Αυτή που ρέει σαν το γλυκόπιοτο κρασί που δεν σε μεθάει, μόνο σου δίνει μια γλυκιά ανεμελιά.

Μα υπάρχει τέτοιο κρασί που περιέχει αλκοόλ και δεν σε μεθά όσο κι αν πιεις; Όχι, όσο κι αν ορισμέν@ ισχυρίζονται ότι δεν μεθούν ποτέ, όσο κι αν πιουν.

Κάπως έτσι δεν υπάρχει ούτε η τέλεια ζωή. Οι άνθρωποι είμαστε όντα ατελή. Τα σώματά μας, φθαρτά, επιρρεπή στις ασθένειες. Όλα θα βρουν το ίδιο τέλος. Κάποι@ ελπίζουμε στο πνεύμα (όπως το ορίζει ο καθένας/ η κάθε μια) για να μας σώσει, όμως και αυτό σφάλλει, έχει πάθη, μπερδεύεται.

Από την στιγμή που θα γεννηθούμε, ακόμα και οι πιο υπέροχοι γονείς, άνθρωποι ατελείς -όπως όλ@- θα κάνουν λάθη, θα μας πληγώσουν. Και έπειτα περνάμε μια ζωή προσπαθώντας να τα χωρέσουμε όλα. Τα μικρά (που πολλές φορές δεν είναι καθόλου μικρά) και τα μεγάλα.

Τι να πρωτοχωρέσουμε και τι να πρωτοαφαιρέσουμε σε μια εβδομάδα διακοπών;

Πως θα ήταν για εσένα αν ξεκινούσαμε από εδώ; Αν αντί να κουβαλάς τα μπαγκάζια μιας ζωής, έφτιαχνες για τις φετινές διακοπές μια βαλίτσα με μόνο τα απαραίτητα; Ένα πράγμα για κάθε μέρα.

🌱Άσκηση

Βρες ένα ήσυχο μέρος όπου δεν θα σε ενοχλήσει τίποτα για λίγο. Βάλε να παίξει μια μουσική που αγαπάς, αλλά δεν σε αποσπά. Μπορείς να ανάψεις ένα κερί με την αγαπημένη σου μυρωδιά. Πάρε χαρτί και στιλό (καλύτερα από τον υπολογιστή ή το κινητό κατά την γνώμη μου, αλλά αν αυτά σε βολεύουν περισσότερο, είναι εντάξει).

Πάρε ένα λεπτό για να νιώσεις το σώμα σου καθώς εφάπτεται με την επιφάνεια στην οποία κάθεσαι. Γύρνα το κεφάλι σου δεξιά και αριστερά, στον δικό σου ρυθμό και παρατήρησε τον χώρο. Δεν υπάρχει τριγύρω τίποτα που να σε απειλεί. Πάρε 3 ανάσες, εισπνέοντας μετρώντας ως το 4, κρατώντας ως το 7 και εκπνέοντας μετρώντας ως το 8. Σε ποια σημεία του σώματος νιώθεις ένταση; Απλά παρατήρησε. Χαλάρωσε τους ώμους, το σαγόνι, τα χέρια, τα πόδια και όποιο άλλο σημείο του σώματός σου νιώθει ένταση.

Και τώρα, θα ήθελα να σε προσκαλέσω να τρίψεις τις παλάμες των χεριών σου γρήγορα μαζί για μερικά δευτερόλεπτα.

Ίσως νιώθεις την θερμότητα που αναπτύσσεται.

Ίσως αν απομακρύνεις τα χέρια σου το ένα από το άλλο να νιώθεις την ενέργεια ανάμεσά τους.

Και τώρα ίσως μπορείς να σταυρώσεις τα χέρια σου και να πάρεις μια αγκαλιά τον εαυτό σου, χτυπώντας απαλά, ρυθμικά,  τα σημεία του σώματος σου στα οποία ακουμπάνε οι παλάμες σου. Συγχρονίσου με την αναπνοή σου.

Και τώρα ίσως θέλεις να τοποθετήσεις και τα δύο χέρια σου στην καρδιά σου, το ένα πάνω στο άλλο, και να τα κρατήσεις λίγο εκεί.

Από αυτό το σημείο, θα ήθελα να σε προσκαλέσω, αν το επιθυμείς, να εξερευνήσεις αν υπάρχει για σένα κάποια κίνηση που να συμβολίζει την αγάπη και την συμπόνοια. Ίσως είναι το να ανοίξεις τα χέρια. Ίσως να στρέψεις τις παλάμες προς τον ουρανό, ίσως να σε αγκαλιάσεις σφιχτά. Ίσως παραμείνεις με τα χέρια στην καρδιά, ήρεμα, χωρίς άλλη κίνηση, πέρα από τον παλλόμενο σώμα σου.

Και τώρα, από αυτήν την θέση γαλήνης, αγάπης, συμπόνιας προς τον εαυτό σου, σήκωσε με αυτοπεποίθηση το στιλό σου και σημείωσε τα 7 πράγματα που βάζεις στην βαλίτσα των διακοπών σου. Μπορεί να είναι θάλασσα, μπορεί να είναι καλό φαγητό, μπορεί να είναι χρόνος με τον εαυτό, μπορεί να είναι πρόσωπα, μπορεί να είναι συναισθήματα. Ο σοφός εαυτός σου ξέρει τι χρειάζεται.

Μην αυτολογοκρίνεσαι και μην το σκέφτεσαι πολύ. Τσέκαρε μόνο αν αυτά που βάζεις στην βαλίτσα των διακοπών έρχονται από μια θέση αγάπης. Θα μιλούσες έτσι στο πιο αγαπημένο σου πρόσωπο; Θα μιλούσες έτσι σε ένα αθώο παιδί;

Σκοπός είναι να συνδεθείς με όσα σου φέρνουν αυθεντική απόλαυση, χωρίς ενοχές, πρέπει ή σύγκριση. Αυτά που σε κάνουν να νιώθεις καλά. Αυτά που κουβαλάνε για σένα ευτυχία.

Μείνε μερικά λεπτά με την λίστα σου. Πως νιώθει το σώμα σου όταν διαβάζεις αυτά που έγραψες. Μείνε με το συναίσθημα. Άσε το νευρικό σου σύστημα να το καταγράψει. Αυτή είναι μια στιγμή που συνδέθηκες με τον εαυτό σου και αυτά που θέλεις στην ζωή σου. Δώσε της χώρο και χρόνο να μετρήσει.

* δημιούργησα την παραπάνω πρακτική αντλώντας από το IFS , το EFT, τον διαλογισμό  και την νευροεπιστήμη.

Συμπέρασμα

Η ζωή όλων μας είναι γεμάτη από δύσκολες στιγμές. Πράγματα που δεν πάνε όπως θα θέλαμε. Αρρώστιες. Δύσκολες αποφάσεις. Απώλειες. Και αν νιώθεις ότι το δικό σου είναι δυσκολότερο, έχεις δίκιο. Για το(ν) καθένα και την κάθεμία το δικό του/της είναι το δυσκολότερο.

Το θέμα δεν είναι να βγάλεις από την ζωή σου την δυσκολία. Σίγουρα, μπορείς να προσπαθήσεις να την μειώσεις και αυτό είναι μια χαρά. Στο τέλος, τέλος, όμως, όλοι βιώνουμε την απώλεια και δεν υπάρχει καμία εξαίρεση σε αυτό.

Το θέμα είναι να επιλέξεις τι θέλεις να βάλεις στην βαλίτσα σου. Την δική σου μοναδική βαλίτσα. Ξέρω πολύ καλά ότι πολλές φορές για κάποι@ από εμάς, η ζωή μοιάζει να μην δίνει καμία επιλογή. Το θέμα είναι: την δίνεις εσύ στον εαυτό σου; με μια στιγμή ηρεμίας. Με ένα χαλαρωτικό μπάνιο. Κοιτάζωντας τον ουρανό. Ακουμπώντας τα χέρια στην καρδιά. Με τον δικό σου αυθεντικό τρόπο. Αυτόν που ταιριάζει σε σένα.

Αν πάλι οι επιλογές είναι πολλές, οι απαιτήσεις αμείλικτες, οι αποφάσεις μέσα σου μπερδεμένες, είναι λογικό. Είναι το τίμημα που πληρώνουμε για να έχουμε την ανυπέρβλητη απόλαυση του να ζούμε σε κοινωνίες. Πριν βιαστείς να πεις “για πάντα μον@“ να σου θυμίσω ότι χωρίς τους άλλους δεν θα επιβιώναμε ως μωρά. Είμαστε φτιαγμέν@ για σύνδεση. Μπορείς να καταπιέσεις την στενοχώρια, αλλά μαζί αφαιρείς και την χαρά. Σκληραίνεις την καρδιά.

Το καλύτερο σημείο λοιπόν για να βρεις τις δικές σου απαντήσεις, είναι η σύνδεση με τον εαυτό. Με όποιον τρόπο και όσο μπορείς σήμερα. Με σιωπή. Με μία μόνο κίνηση. Με χορό. Με λέξεις. Με μία μόνο λέξη. Με μια συνεδρία. Με τον δικό σου τρόπο. Για αυτό όλες μου οι συνεδρίες ακολουθούν τον μοναδικό ρυθμό του μοναδικού ανθρώπου που έχω αντικριστά.

Κάθε ταξίδι ξεκινά με ένα βήμα. Καλά ταξίδια, εσωτερικά και εξωτερικά αυτό το καλοκαίρι.