Όταν μιλάμε για σχέσεις, συχνά στεκόμαστε σε όσα συμβαίνουν ανάμεσα σε εμάς και τους άλλους. Στις παρεξηγήσεις, στα όρια, στο αν μας βλέπουν και αν μας ακούν. Και αυτό είναι λογικό και πολύ εντάξει. Είναι θεμιτό και προστατευτικό. Παράλληλα, πολύ συχνά, αυτό που παίζεται στις σχέσεις μας έχει ξεκινήσει λίγο πιο μέσα. Στη σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας. Στο αν μπορούμε να σταθούμε δίπλα μας όταν κάτι πονάει. Στο αν ακούμε όχι μόνο τις «ώριμες» φωνές μας, αλλά και εκείνα τα μέρη μέσα μας που κάποτε πληγώθηκαν, φοβήθηκαν, ένιωσαν μόνα. Στις σχέσεις συχνά δεν αντιδρούμε από το παρόν. Αντιδρούμε από ένα παλιό σημείο μέσα μας που ζητά ασφάλεια, αποδοχή, σύνδεση. Κι όσο αυτό το μέρος δεν ακούγεται, τόσο πιο δυνατά προσπαθεί να μιλήσει —με ένταση, απόσυρση, θυμό ή σιωπή. Και το ίδιο ισχύει και για τους άλλους, τους ανθρώπους με τους οποίους συγκρουόμαστε . Όταν τα πληγωμένα μας μέρη πιέζονται να «ακούσουν» τα πληγωμένα μέρη του άλλου, η σύνδεση γίνεται δύσκολη. Αυτά τα μέρη χρειάζονται πρώτα φροντίδα στον δικό τους χρόνο, για να μπορούμε να είμαστε πραγματικά εκεί όταν ο άλλος πονά. Γιατί όταν κάποιος είναι πληγωμένος, αυτό που χρειάζεται είναι να ακουστεί. Όχι να διορθωθεί. Το νευρικό του σύστημα βρίσκεται σε κατάσταση απειλής. Το ίδιο ισχύει και για εμάς. Όταν πληγωνόμαστε, χρειαζόμαστε φροντίδα, προστασία και χώρο. Ένα πρώτο βήμα ρύθμισης μπορεί να είναι η αναπνοή. Μια ήρεμη επιστροφή στο σώμα,που του θυμίζει ότι αυτή τη στιγμή είμαστε ασφαλείς. Η ικανότητα να ακούμε τα πληγωμένα μας μέρη είναι ίσως το πιο ουσιαστικό δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας Η ικανότητα να ακούμε τα πληγωμένα μέρη των άλλων είναι το πιο ουσιαστικό δώρο που μπορούμε να κάνουμε στις σχέσεις μας. Να τους πούμε: «Σε βλέπω. Σε ακούω. Δεν είσαι μόνος/μόνη πια.» Και από εκεί…όλες οι σχέσεις αρχίζουν σιγά σιγά να αλλάζουν . Το ίδιο και η σχέση με τον εαυτό.